çok şeyin izleri kaldı,
istemesemde, kusssamda, düşsem de, savrulsam da, yıkasam da içimi bir şeylerle… olmadı kaldı
ama gülmeyi öğrendim
büyük kahkahalarla
uzatmayayım;
gülüyorum, selam sabah, merhaba, hoşçakal, nasılsın iyiyim’ ler dilimde
sevgi içimde
saygı da
ama gülüyorsam da…
Franz Kafka ile parkta rastladığı küçük kızın hikâyesine ilk kez, Paul Auster’ın Brooklyn Çılgınlıkları adlı romanında rastlamıştım. Şöyle yazıyordu Auster: “Küçük kız, yazı sayesinde sayesinde bebeğini özlemekten, aramaktan vazgeçmişti. Kafka, bebeğin yerine başka bir şey vermişti ona. Bir hikâyesi vardı artık. İnsan bir hayal âleminde, bir hikâyenin içinde yaşayabilecek kadar şanslıysa eğer, gerçek dünyanın acıları sona erer. Hikâye devam ettiği sürece gerçek yoktur.”
“Hergün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar; bu eşya, bu pencere? değil, vallahi değil; bir iş var bu işin içinde…”
- Orhan Veli
“Three Maiko Girls with a Camera”, Japan c. 1920s (by Blue Ruin1)
(d-u-n-i-y-a gönderdi)
fotoğraflar: zeynep b. demir / urfa.
Fatih Sultan Mehmet Han devrinde bir Müslümanın, günlerce dolaşıp yıllık zekatını verebileceği fakir birini arayıp bulamadığını…
Bunun üzerine zekatının tutarı olan parayı bir keseye koyarak Cağaloğlu’ndaki bir ağaca asıp, üzerine de:
“Müslüman kardeşim, bütün aramalarıma rağmen memleketimizde zekatımı verecek kimse bulamadım. Eğer muhtaç isen hiç tereddüt etmeden bunu al” diye yazdığını…
Ve bu kesenin üç ay kadar o ağaçta asılı kaldığını
BİLİYOR MUYDUNUZ?
* çok.
(Duble ) : Çok kötü şeyler yaptım , istemeden.
Yalan söylüyorum gibi mi geliyor sana?
Bana da
(Duble içses):Aziz Bey anlatmıştı
Hani bir idam mahkumu ölümünden biraz evvel şöyle düşünmüş:
Yüksek ve sarp bir kayalıkta
Yalnızca iki ayağımın sığabileceği dar bir basamakta,
Dört bir tarafım uçurumlar,
Okyanuslar,
Sonsuz bir gece,
Sonsuz yalnızlık
Ve hiç bitmeyecek bir fırtına ile sarılmış durumda olsa
Ve benim ömrümce
Hatta bin yıl boyunca
Ve hatta sonsuza kadar bu bir karış toprakta yaşamam gerekse;
İşte bu durumum
Biraz sonra yarım saat içinde ölecek olmamdan daha iyidir.
*(Duble ):Yaşamayı çok mu seviyorsun birader?
Öyleyse bunun cezasına hazır olmalısın
Çünkü yaşamayı çok sevmek suçtur.
(Duble içses):Peki suç dediğin ne?
Birinin gerçekten suçlu olduğunu nasıl anlıyorsun?
Suçu gördüğünde suçluya ceza kesme kudretini nereden buluyorsun?
O cezayı keserken suçlu olmayı nasıl göze alıyorsun?
Vicdanından dolayı mı?
Peki senin vicdanın var mı?
Benim vardı.
Çünkü doğru nedir yanlış nedir karar vermeye çalışıyordum.
Vicdanımı dinliyordum.
Ama sonra kafam karıştı.
*(Duble ):Çünkü yaşadığım doğru hayatı korumak için o yanlışın doğru olduğuna kendini bir kere inandırdın mı
Artık vicdanın ile ilgili bir sorunun kalmaz.
Çünkü dersin ki;
Yaşıyorum işte bundan iyi ne var.
Bazen yaşamı başkalarının hayatına kast edecek kadar çok sevdiğini fark edersin.
Sana hiç oldu mu?
Bana oldu.
(Duble içses):İşte o an,
Yani bir başkasının atan kalbine gözünü diktiğin an ,
Aslında senin son nefesini verdiğin andır.
Sen yaşadığın sürece bunu bilirsin.
Yaşadığın her saniye o anı düşünmen ,
Pişman olman ,
Vicdan azabı çekmen gerekir
Fakat çekemezsin
Çünkü artık bir vicdanın yoktur.
A British history TV channel named Yesterday worked with artists to put together modern-day portraits of famous historical figures.
From top to bottom, Shakespeare, Queen Elizabeth I, King Henry VIII, and Marie Antoinette.
Doesn’t Shakespeare look like he’d totes be a photographer?
Historical Figures & What They’d Look Like Today
Images via Yesterday; via Kottke, @DavidGrann
